Elena Sko

  «Όταν ο θεός έπλασε τον άντρα του υποσχέθηκε ότι θα βρίσκει καλές και υπάκουες γυναίκες σε κάθε πλευρά της γης. Κι έκανε τη γη στρόγγυλη». Γέλασες; Ελπίζω πως όχι. Αν όχι διάβασε γιατί. Αν γέλασες, όμως, και πάλι διάβασε γιατί ο σεξισμός δεν είναι αστείο… Στις κονστρουκσιονιστικές λογοαναλυτικές προσεγγίσεις, λοιπόν, θεωρούμε ότι ο λόγος αναπαράγει την πραγματικότητα, αλλά, ακόμη περισσότερο, έχει τη δύναμη να την κατασκευάζει (εδώ κολλάει και η πολιτική ορθότητα- το ισχυρότερο «σύστημα καταπίεσης» των κοινωνικά προνομιούχων που δεν μπορούν να πετάνε ελεύθερα την αμάθεια και τη προσβολή τους στις κοινωνικά καταπιεσμένες ομάδες). Δεν είναι τυχαίο το είδος των αστείων που αφορούν κάθε κοινωνική ομάδα. Τα εθνικά αστεία για τους χαζούς Πόντιους (που ουσιαστικά ήταν πρόσφυγες), τα σεξιστικά για τις χαζές ξανθιές, για τις καημένες γεροντοκόρες, για τις υστερικές γυναίκες, για τις κακές οδηγούς, για τις αντιαισθητικές χοντρές και στον αντίποδα τα αστεία   για τους μπρουτάλ Κρητ...

Θα ξεκινήσω από κάτι που δεν έχει καμία σημασία αλλά ταυτόχρονα έχει και μεγάλη σημασία (σ’έκαψα;). Την Τούνη δεν τη συμπαθούσα ποτέ. Και σου λέω ότι δεν τη συμπαθούσα όχι για να αποστασιοποιηθώ από το lifestyle της ή να δείξω ότι είμαι κουλτουριάρα που δεν βλέπω realities (γιατί σχεδόν κάθε κείμενο που βλέπω ξεκινάει κάπως έτσι: "Την Τούνη δεν την ήξερα"- εγώ την ήξερα πολύ καλά και από την τηλεόραση και από τα social), αλλά γιατί θέλω να σου πω ότι η αλληλεγγύη δεν έχει να κάνει με τη συμπάθεια- ή ακόμη και την εκτίμηση-  προς το θύμα. Τελευταία άρχισα να τρέφω μία συμπάθεια απέναντί της, όχι τόσο για τη συμπεριφορά της, αλλά για την απαράδεκτη συμπεριφορά του κόσμου απέναντί   της. Η παρουσία της, κυρίως στα social media , και η αντίδραση απέναντι σε αυτήν αποτελεί μία μελέτη πάνω στο slut - shaming . Οι ματσίλες που την ακολουθούν για το οφθαλμόλουτρο να την κράζουν ταυτόχρονα και να ηθικολογούν, οι ίδιοι, αυτοί που την χάζευαν στα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης να λένε τα χίλ...

Όταν, λοιπόν ξεκίνησε «όλο αυτό» (τρελαίνομαι με αυτήν τη φράση, αυτό που δεν ξέρεις από πού να το πρωτοπιάσεις και πώς να το χαρακτηρίσεις), ένιωσα την ανάγκη να προστατεύσω τον εαυτό μου από τον βομβαρδισμό πληροφοριών, από τη μονοπώληση του ενδιαφέροντος του ιδιωτικού και δημόσιου λόγου και σκέφτηκα να μοιράζομαι κάθε μέρα ένα τραγούδι. Έτσι, σε όσες αρχικές βγαίνω θα διακόπτω για λίγο τη ροή ειδήσεων και δημοσιεύσεων για «όλο αυτό». Τότε η φίλη μου η Δάφνη ( https://dafnipapadopoulou.blogspot.com/ και δεν θα χάσεις) δημοσίευσε μία πρόκληση  (ναι, ναι το challenge ) για 30 μέρες μουσικής. Φυσικά ήταν αυτό που έψαχνα. Όλη αυτή η αναζήτηση, ωστόσο, μου δημιούργησε σκέψεις (ε φυσικά), προβληματισμούς, συναισθήματα που κάπως πρέπει να τα μοιραστώ. Ακολουθούν, λοιπόν, τα τραγούδια που μοιράστηκα με τον ανάλογο σχολιασμό. Αυτή η σειρά κειμένων είναι  λίγο προσωπική, λίγο αυτό-αποκαλυπτική, λίγο υπαρξιακή… δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει καν βασικά. Σίγουρα όμως αν αγαπάς τη μουσική ...

Πέρυσι, λοιπόν, συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τα γεγονότα του Stonewall , κι επομένως φέτος συμπληρώνονται 50 από την πορεία μνήμης των θυμάτων του γεγονότος που θεωρείται ότι αποτέλεσε και το πρώτο Pride . Με αφορμή την επέτειο αυτή εντάθηκε ο αναστοχασμός σχετικά με την πορεία του κινήματος γενικότερα αλλά και την εξέλιξη του ίδιου του Pride ειδικότερα. Φέτος, λόγω των συνθηκών, βέβαια, οι αντίστοιχες εκδηλώσεις ακυρώθηκαν με αποτέλεσμα την ενίσχυση του διαδικτυακού ακτιβισμού και διαλόγου επί του θέματος. Εν προκειμένω, λοιπόν, σου ετοίμασα ένα κείμενο βασισμένο στη διπλωματική μου εργασία (που θα βρεις εδώ http://ikee.lib.auth.gr/record/311157 και θα χαρώ πολύ να ακούσω την ανατροφοδότησή σου). Δεν θα αναφερθώ, ωστόσο, στην εμπορευματοποίηση του Pride , καθώς θεωρώ ότι αυτή είναι μία συζήτηση που θα πρέπει να γίνεται εντός της κοινότητας (τα εν οίκω μη εν δήμω που λένε). Αυτό το κείμενο, όμως, είναι για σένα που είσαι υπέρ, κατά, που είσαι στο «και ναι και όχι», στο «υπέρ υπό όρους...

Από ότι ίσως έχεις καταλάβει αγαπώ τη μουσική. Συνήθως τα κείμενά μου τα γράφω με τη συνοδεία συγκεκριμένων κομματιών. Πολλές φορές θα σε παραπέμπω και στο αντίστοιχο τραγούδι. Από ότι ίσως, επίσης, έχεις καταλάβει, οι μουσικές μου επιλογές περιλαμβάνουν πολύ...ξένο ρεπερτόριο. Για να συνεννοούμαστε, λοιπόν, σκέφτηκα να μεταφράζω κάποια από αυτά.  Εν προκειμένω έχουμε Cem (προφέρεται Τζεμ) Adrian. Ο Τζεμάκος γενικά είναι καλλιτέχνης. Δεν γράφει απλά στίχους, αλλά ποιήματα. Γι' αυτό πιστεύω πως αξίζει να ρίξεις μία ματιά. Εδώ έχουμε το Nereye Gidiyorsun, ελληνιστί "πού πας;", το οποίο μπορεί να έχει πολλά νοήματα, αλλά σε αφήνω να δώσεις εσύ το δικό σου. Εγώ του έχω δώσει πολλά, ένα εκ των οποίων θα βρεις εδώ  https://elenaskol.blogspot.com/2020/05/blog-post_31.html "Σκούπισε όλα τα ψέματα αυτής της πόλης από το πρόσωπό σου, Μάζεψε την καρδιά σου από δρόμο σε δρόμο, Σβήσε όλα τα ίχνη σου από τα γκρι πεζοδρόμια, Μην κοιτάς καθόλου τα πρόσωπά τους, Μην τους βλέπεις, Παι...

                        https://getoutside.ordnancesurvey.co.uk/guides/20-reasons-to-love-cycling/ (για ολοκληρωμένη εμπειρία διάβασέ το ακούγοντας αυτό:  https://www.youtube.com/watch?v=7dy7fElU6Ns  - αφού διαβάσεις τη μετάφραση που θα βρεις εδώ:  https://elenaskol.blogspot.com/2020/05/1-cem-adrian-nereye-gidiyorsun.html ) Και περνάνε τα χρόνια Και πού και πού γυρίζεις και με ψάχνεις, κάθε φορά που είμαστε στην ίδια πόλη, σπάνια πλέον. Και περνάνε τα χρόνια Και κάθε φορά είμαστε εγώ αλλού, αλλού εσύ. Να λέμε τα νέα μας όσο καιρό είχαμε ξεχάσει ο ένας τον άλλον. Να λέμε για τις επιτυχίες, τις αποτυχίες μας, τα αδιέξοδα, τις ελπίδες, τις απογοητεύσεις. Να προχωράμε και να μένουμε στάσιμοι και κάθε φορά, με κάποιον τρόπο, σε κάποια στάση να βρισκόμαστε. Να περιμένω το 31 για κέντρο κι εσύ το 1Χ γι’ αεροδρόμιο. Πάντα για αεροδρόμιο εσύ. Πάντα με ένα «δεν ξέρω πού θα είμαι σε έναν μήνα». Να με αφήνεις...

https://cinefreaks.gr/movie/the-incredibles-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9/ Η απόφαση για τους βιαστές και δολοφόνους της Ελένης βγήκε. Και ήταν η καλύτερη δυνατή δεδομένων των αγκυλώσεων του σαθρού ελληνικού νομικού συστήματος. Τώρα ο δημόσιος λόγος, λοιπόν, φαίνεται να στρέφεται στις ευθύνες. Κι οι ευθύνες αυτές υποστηρίζεται ότι βαραίνουν πάντα την οικογένεια. «Δίδαξε στον γιο σου να σέβεται κι όχι στην κόρη σου να φοβάται». Ακούγεται όλο και πιο συχνά και συμφωνώ. Εννοείται πως συμφωνώ γιατί, άλλωστε, η λύση δεν είναι η αποφυγή «επικίνδυνων» συμπεριφορών, χώρων, καταστάσεων, αλλά η εξάλειψη του κινδύνου εν γένει. Ωστόσο,   και να τονίσω πως δεν αναφέρομαι σε καμία περίπτωση στην παρούσα υπόθεση, αλλά μοιράζομαι μία γενική παρατήρηση, μήπως αποδίδουμε δυσανάλογη και δυσβάσταχτη ευθύνη τελικά στους γονείς; Παιδιά, λοιπόν, δεν έχω, και μάλλον ούτε θέλω να κάνω. Και ο λόγος είναι ακριβώς αυτός. Η τεράστια ευθύνη, η ηθική ευθύνη απέναντι στον εαυτό σ...